Dert Anlatmak

Açıkçası yazarın bu bölümdeki görüşlerine katılmıyorum. Yazar, bu bölümde insanların sürekli kendini acındırıp biraz bile eğlenmelerini insanlara göstermek istemediğini ele alan bir metin oluşturmuş.

Bana göre böyle değil. Hatta öyle ki, insanların çoğu kendini güçlü göstermek için ağlamayı bile kendilerine unutturmaya çalışırlar. Bence asıl sorun budur. Zira insanlar en yakınlarına bile dert anlatamaz çoğu zaman, kendilerine acıyacaklarını veya yanlış anlayacaklarını düşünürler. Bu da maalesef ki toplumda "duygusuz" olarak yargılanan insanlar meydana getirir. 

Yazarın bahsettiği kendini acındırma huyu da fikrimce bir çeşit psikolojik rahatsızlık olarak adlandırılabilir çünkü bu huy, beraberinde dert olacak olayı büyütmek için yalanlar doğurur. Ayrıca bu huyun da nedeni geçmişten kaynaklanan -özellikle de aileden kaynaklanabilecek- ilgi boşluğu olabilir. Günlük hayatta ebeveynler o kadar işlerine odaklı ki, çocuklarını sevseler bile bunu gösterecek ilgiyi çocuklarına vermeyebiliyorlar.

Son olarak yazar, metnin son cümlesinde "İşin tuhafı, bu gördüğüm kimseler kadın da değildi." diyor. Bu tamamen cinsiyetçi ve bir hayli kaba bir yaklaşım. Yazar, bu durumu tuhaf bulduğunu belirttiğinden dolayı da kadını aşağılayıcı bir üslubu ve davranışları benimsemiş bir toplumda yetiştiğini düşünüyorum. Bu kesinlikle korkunç.

Montaigne-Denemeler 

Kendini Acındırmak / 142. Sayfa