Ruhu Bedenden Ayrıştırmak

Yazar, bu bölümde güzelliğin ilişkilerde yapılan ilk anlaşma olduğunu ve eğer güzelsek içimiz kötü olsa dahi insanları etkileyebileceğimizden bahsediyor. Ayrıca temellerimiz olan beden ve ruhu birbiriyle uyumlu olması gerektiğini anlatıyor. Yazarın bu bölümdeki görüşlerinin bazılarına katılmaktayım.

Çağımızda maalesef ki neden güzelliği, ruh güzelliğinden önce gelmeye başladı. Güzellik standartları dediğimiz algı her çağda vardı, evet fakat bu dönemde önüne geçilemez şekilde arttı. İnsanlar yalnızca vücutlarını süslemeye, ruhunu bedenden mahrum bırakarak ayrıştırmaya çalışır oldu. Bana göre de bu kesinlikle yanlış.

Ruh ve beden birbirinden asla ayrılmamalı, iki gözü de farklı taraflara bakan bir şaşının gözleri gibi görülmemelidir. Evet, bedenen güzelliğimiz ilk etapta karşı tarafla iletişim için yeterli olabilir lakin ilerleyen zamanlarda bu beden güzelliğini ruh güzelliği tamamlamazsa o ilişki orada kesilir. Ayrıca güzellik algılarını ve sırf güzelliği için konuşmaya başlayan insanları da şahsen saçma buluyorum.

Mesela Viktorya Dönemi dediğimiz bir dönem vardı. Bu dönemin güzellik algısı ve standartları korkunçtu. Kadınlar, bellerini ince gösterebilmek için böbreklerine, midelerine ve daha birçok organına zarar verebilecek sıkılıkta korseler kullanıyordu. Bir diyet çeşidi çok meşhurdu o dönem. İsmi bağırsak solucanı diyetiydi. Solucanları hap gibi yutarak o solucanların, gün içerisinde yedikleri şeylerin midelerinden yiyerek yok etmelerini sağlıyordu. Gözlerini daha güzel ve büyük göstermek için Belladonna adı verilen zehirli bir bitki kullanıyorlardı mesela... Ve bunlar gibi daha birçok şey.

Saydıklarımın hepsi, uzun veya kısa vadede ölüme yol açıyordu. Bu dönem fikrimce insanların gözüne güzel görünebilmek için ne denli ileri gidebileceğini ispatlar nitelikte. Bu yüzden beden güzelliğine verilen önemin yalnızca bakımdan ibaret kalıp kendin olmayan birine dönüştüren güzellik algılarını saçmalığın daniskası olarak nitelendiriyorum. Bence önem verilmesi yegâne şey ruh güzelliği.

Montaigne-Denemeler

Ruh Ve Beden / 18. Sayfa