Yalnızlık

Özdemir Asaf'ın "Yalnızlık Paylaşılmaz" ve "Yalnızlık" şiirlerini seçtim. Bu şiirleri seçmemdeki temel sebep daha önceden okumuş ve aklımda bir yer edinmiş olmalarıydı. Temama uyumlu olması da elbette ki etkendi seçmem de. Adlarından da anlaşılacağı üzere her ikisinin de teması yalnızlık.

Yalnızlık Paylaşılmaz şiirinde şair, yalnızlığın öyle başkasıyla paylaşılamayacak bir duygu olduğunu söylüyor.

Hani dert, mutluluk, anı, sevgi paylaşılır ya… yalnızlık öyle değil.

Yalnız kaldığında onun tüm yükü, tüm boşluğu sadece sende. Biriyle anlatmaya çalışsan da tam karşıya geçmez.

 

Yalnızlık şiirinde ise yalnızlığı biraz daha çelişkili bir şekilde ele alıyor.

Mesela yalnızlık bir yerde özgürlük gibi de olabilir. Zira insan kendini dinler. Ama aynı zamanda acıdır, çünkü kimse yanında yok.

Şair, hem gerekliliğini hem de yakıcı tarafını anlatıyor.

Yalnızlık, bazen bir tercih; bazen de kader.

 

Şiirler bana insanı, onun içindeki yalnızlığı en derinlerime kadar hissettirdi. O acıyı, üzüntüyü, çaresizliği...